Met een lekke band door niemandsland.
Vandaag een lange etappe door de Westelijke Sahara. De motor draait warm om 7.30 uur en om iets over 8 vertrekken we. In Boujdour scoren we lekkere broodjes bij een luxe bakkerij en we rijden het stadje uit. De weg gaat dicht langs de kust door vrijwel onbewoond gebied. We tanken in de loop van de ochtend voor weinig. In Marokko betaal je ca. 1 Euro voor een liter diesel, hier in de zuidelijke provincies is dat maar 0,87 Euro. Even later zijn we toch een wat groter bedrag kwijt, want we krijgen een boete van 400 dirham (~40 Euro) aan onze broek. Die wordt keurig met de hand uitgeschreven bij de controlepost. Later volgt er nog eentje, deze keer ‘maar’ 150 dirham. Wie er achter het stuur zat? “What happens in the bus, stays in the bus” 😉
Wat doen we de hele dag in zo’n bus? Er is natuurlijk altijd een chauffeur bezig (Henk, Ton of John) en een bijrijder. De andere 6 zitten meestal in de gerieflijke Mercedes stoelen daarachter of doen af en toe een dutje op bed. We kijken natuurlijk naar buiten, kletsen met elkaar, lezen wat, maken een kruiswoordpuzzel, maken het reisverslag, zetten koffie, maken foto’s en filmpjes, of scrollen wat op onze mobieltjes.
Het landschap is een stuk minder afwisselend dan de afgelopen dagen, allerlei vormen van woestijn komen voorbij: soms grijzig, soms zandduinen en soms vanuit de verte uitzicht op de oceaan. Het wordt ook steeds warmer, een t-shirtje is genoeg en buiten is het vrijwel onbewolkt. We rijden de hele dag door naar het zuiden en zijn 5 km voor de grens als er een rechterachterband knalt. Dat zat er al een beetje aan te komen, die band werd slechter. Omdat er dubbellucht achter zit kunnen we er voorzichtig op doorrijden tot de grens. Daar moeten we waarschijnlijk zo lang wachten dat er tijd genoeg is voor een wielwissel. Toch pakt dat anders uit.
Aan de grens maken we dit keer gebruik van de diensten van een fikser. Die gasten weten precies waar je wanneer met welke papieren moet zijn. Daarmee gaat een passage een stuk sneller. Bij één van de vele controles wordt er gevraagd of we nog alcohol in de bus hebben en wordt de koelkast gecontroleerd. De fles witte wijn moeten we inleveren, want alcohol is verboden in Mauritanië. Verder gaat alles goed en zo komen we op tijd de Marokkaanse grens over. Dan volgt er 4 kilometer niemandsland, een stukje westelijke sahara dat de inzet is van een conflict en waar Marokko en Mauritanië geen zeggenschap over hebben. En komen we daarna aan bij de grenspaal met Mauritanië, waar het hele ritueel van douane, politie, grenswachten etc. zich nog een keer herhaalt. We denken daar niet op tijd doorheen te komen, maar verrassend genoeg lukt dat toch, zodat we om een uur of acht alle grenzen over zijn. We betalen de fikser met een paar tientjes en een voetbal en zetten de bus aan de kant, net over de grens, tussen andere vrachtwagens. Nog een soepje en nasi en daarna zit de dag erop.
