Bij het krieken van de dag staan we op. Fris gewassen, gedoucht (de meesten gisteren al na het zwemmen, prima warme douches hier) en geschoren zijn we klaar om te gaan. Eerst moeten we echter nog even de stad in om geld te halen, want onze ouguiya’s zijn op. Kunnen we meteen brood scoren. Nol, John en Koen blijven zo lang op de camping. Na een half uurtje komt de rest weer terug met heerlijke broodjes en voldoende geld. Daarna op pad. We kunnen met een ringweg min of meer om de stad heen, maar natuurlijk wil Ton er dwars doorheen, want dan is er veel meer te zien. Nou, dat klopt, het is weer een gezellige heksenketel in de stad en we passeren allerlei verschillende marktjes en andere handel. Na een half uur komen we dan toch weer bij een hoofdweg en via die weg komen we snel de rest van de stad door. Onderweg passeren we nogal wat controleposten van politie, leger of douane (het verschil is ons niet altijd duidelijk). Daarvoor hebben we een stapel vooraf gekopieerde fiches om af te geven, waarop al onze gegevens staan incl. een kopietje van ons paspoort. Dat vinden de beambten erg gemakkelijk en wordt eigenlijk altijd geaccepteerd. Meestal wordt gevraagd waar we naartoe gaan en uit welk land we komen en daarna is het meestal een vriendelijk ‘bon voyage, inshallah’.

We rijden nog een paar uur door de woestijn en gaan dan rechtsaf richting het Diawling National Park. Dat ligt in de delta van de Senegalrivier en is dus veel natter. Er zitten allerlei verschillende vogels, maar ook wrattenzwijnen, daarvan zien we er tientallen. De eerste 40 km is nog asfalt, in het park zelf wordt het een zandpad. Ergens halverwege het pad breekt onze bus door de harde korst van de toplaag en komt met de rechterkant vast te zitten in de klei. Hij helt bovendien gevaarlijk over. Gelukkig komt er regelmatig ander verkeer langs. We worden geholpen door een familie uit Brabant, die in een terreinwagen ook onderweg is naar Gambia. Met uitgraven, rijplaten, kettingen, balkjes, en hun Mitsubishi Pajero ervoor slagen we er na anderhalf uur in om de bus weer vrij te krijgen.

Een beetje later dan gepland komen we aan het einde van de middag bij de grens met Senegal. Mauritanië uit gaat vlot, en Senegal in gaat dit keer ook snel, omdat Ton al vooraf contact heeft gehad met een fikser die de juiste papieren bij de bus regelt. Zo zijn we na een uurtje of twee klaar, dat valt mee. Onze eindbestemming voor vandaag is de Zebrabar, een klein stukje onder Saint Louis. Dat is een erg bekende kampeerplek aan het water met goede  voorzieningen, we zijn er 2 jaar geleden ook een nacht geweest. We komen iets na achten aan in het donker. Hier hebben ze nog een prima maaltijd voor ons en een biertje uit de koeling. Een mooie plek om oud en nieuw te vieren.

Aan alle volgers: een gelukkig nieuwjaar!