Wielwissel!
Vannacht heeft het af en toe flink geregend, maar ’s ochtends is het droog. Terwijl onze monteurs John en Ton de Starlink op het dak monteren (de wifi verbinding op het dashboard achter de voorruit was toch niet altijd stabiel) kan er ook warm worden gedoucht. Wel een beetje heen en weer springen om nat te worden, want veel waterdruk is er niet. Na het vertrek moeten we door Chefchaouen naar de provinciale weg, maar dat gaat niet heel soepel. De navigatie heeft een binnendoorweggetje in gedachten, waardoor we vlakbij de doorgaande weg uitkomen, maar wel 20 meter hoger, met alleen een trap naar beneden. De weg houdt er gewoon op. Dat wordt dus keren op een smal weggetje en weer omhoog over een helling van zo’n 25%. Een kolfje naar de hand van Ton, onze avonturier. De helling is wel ongeveer de grens van wat deze bus aankan, maar de sleepbanden zijn nog niet nodig, er is nog net voldoende tractie.
We gaan op weg naar Meknès, één van de vier koningssteden van Marokko. Het regent af en toe pijpenstelen. Net als het wat opklaart rijden we door een enorm gat in het asfalt. Lekke band! Dat wordt een wielwissel. Bij onze reizen door Afrika is dit pas de eerste keer, dus die kunnen we ook afvinken. Als een geroutineerd team lossen we dit natuurlijk ook weer op. Hesjes aan, verkeer regelen door Eddy, één van de reservebanden klaarzetten, krikken, band eraf en er weer op. Tegelijkertijd fikst Wim één van de luiken aan de zijkant van de bus en een uurtje later gaan we weer op pad.
Later die middag gaat het zonnetje schijnen en komen we door het bedevaartsoord Moulay Idriss en daarna dwars door het mooie Meknes. We rijden verder naar het zuiden over een hoogvlakte tussen de 800 en 1050 meter. Het valt ons trouwens op dat er behoorlijk veel controleposten van de politie langs de weg staan, maar wij kunnen telkens zonder problemen doorrijden en er wordt vriendelijk geknikt. Misschien hebben ze instructies om toeristen niet lastig te vallen? Het zou kunnen met ons Franse exportkenteken. Aan het begin van de avond zoeken we een overnachtingsplek, want om 19.00 uur is het donker. Harry vindt nog een klein onderkomen in Imhiouach via een camper-app, maar helaas is die gesloten. Daarom rijden we één plaats verder, naar El Ksiba. Daar hebben we 2 jaar geleden ook al eens overnacht op een rustige parkeerplaats langs de weg. Tegen 20.00 uur komen we daar aan. Koen maakt buiten extra gevulde mosterdsoep met veel groente en gedroogde worst kruimels (recept is op te vragen). ’s Avonds kruipen we diep onder onze dekbedden, want op 1150 meter hoogte is het maar een paar graden boven nul en af en toe kletteren nieuwe regenbuien op het dak van de bus.
